Çıktım Yücesine Seyran Eyledim

Türküde anlatıcı yüksek bir yerden çevreyi seyreder; çayırları, çimenleri, bahçeleri ve farklı yöreleri gözünün önüne getirir. Kaman, Yozgat, Kırşehir, Niğde, Bor ve Kayseri adlarıyla geniş bir coğrafya çizilir. “Bir firkat geldi” sözü, ayrılık duygusunun anlatıcıyı coşturup ağlattığını gösterir. Yozgat’ın üzerine saçılan ateş ve görünen duman da bu yoğun hüznü etkili imgelerle dile getirir.

Kırşehir’in gülleri ve bülbülleri, güzeller ve kemana benzetilen kaşlar, memleketin canlı ve güzel yanlarını öne çıkarır. Kayseri’nin “çifte” bedestanlı diye anılması, verilen sözlük anlamıyla ikili oluşuna işaret eder; Erciyes’in karlı görünüşü de manzarayı tamamlar. Son kıtada anlatıcı kendini Dadaloğlu diye anar ve gökçe kır atın ağırlanmasını ister. “Göçmek değil bizim ilin muradı” dizesi, yerleşmek için başka bir yere gitme arzusunun olmadığını söyler; buna karşılık yolların ağyara yönelmesi, ayrılık kaygısını sürdürür.