Kim Tuhaf?

Bu kısa fıkrada Nasreddin Hoca’ya, kendisinden önce ve sonra evlenenleri tuhaf bulup bulmadığı sorulur. Hoca ikisini de tuhaf bulduğunu söyler. Sorunun gülünç yanı, onun bu yargıyı kendi evlilik deneyiminden çok, öğüt alıp verme meselesine dayandırmasıdır.

Hoca, kendisinden önce evlenenlere kendisine öğüt vermedikleri için kızar; kendisinden sonra evlenenlerin ise ona öğüt vermediği için kızdığını söyler. Böylece her iki tarafın da kendisinden bir şey beklediği, ama beklentilerin karşılıklı olarak yerine getirilmediği ortaya çıkar. Fıkranın nüktesi, Hoca’nın iki gruba da kızarken aslında kendi tutumunu da işin içine katmasındadır. Fıkra, insanların karşılıklı beklentilerini mizahla gösterir ve öğüt verme-alma konusundaki çelişkiyi düşündürür.