Ağlar Da Gezerim Dağlar Başında

Şiirde konuşan kişi, sevgiliden kaynaklanan gönül yarasını ve bu yaranın gündelik hayatını nasıl kuşattığını anlatır. Dağ başında ağlayarak gezmesi, sevgilisini gündüz hayalinde, gece düşünde görmesi; özleminin hiç dinmediğini gösterir. “Yar elinden yarası var gönlümün” dizesinin her kıtanın sonunda tekrarlanması, şiirin temel duygusunu ve çaresizliği pekiştirir.

Solan gül ve aşk bağında ötmez olan bülbül, sevincin yitip aşkın sessizliğe dönüşmesini anlatan imgeler olarak öne çıkar. Konuşan kişi gözyaşlarının kurumadığını söyler; her tabibin yaraya merhem saramayacağını belirterek gönül acısının kolayca iyileşmediğini dile getirir. Gam, tasa ve üzüntüdür; merhem ise deriye sürülerek kullanılan bir ilaçtır. Şiirin sonunda kime yakınacağını bilemeyen kişi, derdini kime anlatacağını sorar; şekva, yakınma ve şikâyet anlamındadır.