Yine Bir Sevdaya Düştüm

Şiirde anlatıcı, yeniden sevdaya kapıldığını ve bu aşkın etkisiyle taşkın, dertli bir hâle geldiğini söyler. “Umman olup taşmak” ve “ateş-i aşk ile yanmak” imgeleri duygunun yoğunluğunu; seherde ağlamak, sinesini dağlamak ve sular gibi çağlamak ise acının dışa vurulmasını anlatır. Mecnun’a benzetilmesi, sevda yüzünden kendinden geçercesine bir hâle gelişini vurgular.

“Fani cihan” ifadesindeki fani, sözlükteki anlamıyla ölümlü ve gelip geçici dünyayı belirtir. Anlatıcı özünü deryaya bırakıp gavvas gibi derine indiğini, fakat pîrlikte hayrette kaldığını söyler; bu imgeler içsel bir arayışı düşündürür. Son kıtada kendisini avare, çaresiz ve yüreği yaralı bir derviş olarak tanıtır. Şiirin ana duygusu, aşkın hem coşturup hem yaralayan gücüdür; aşkın niteliği metinde kesin olarak belirlenmez.