Dünyayı çok sınadık bir bûyimiş

Bu dört dizelik şiirde konuşan kişi, dünyayı çokça sınadığını söyler. Bu ifade, yaşantı ve gözlem yoluyla dünya hakkında bir sonuca varma çabasını öne çıkarır. İkinci dizedeki “kamu âlem” söyleyişi, varlık alanının tamamına yönelir; verilen sözlükteki “cümlesi” ise “hepsi” demektir. Böylece şiir, tek tek canlılardan bütün varoluşa doğru genişler.

Kaplan, aslan ve ejderha gibi güçlü varlıkların anılması, son iki dizede ecel düşüncesiyle karşı karşıya gelir. Güçlü görünenlerin de ölüm karşısında korunaksız kalabileceği sezdirilir. “Âhû” imgesiyle kurulan karşıtlık, bu kırılganlık duygusunu belirginleştirir. Şiirin ana düşüncesi, dünya ve varlık üzerine düşünürken gücün kalıcılık sağlamadığını hatırlatmaktır; dizeler genel olarak fanilik ve ortak yazgı üzerinde durur.