Gafil Kaldır Kalbindeki Gümanı

Şiir, kalpteki gümanı geride bırakmaya ve Allah’a güvenmeye çağırır. “Bu mülkün sahibi Ali değil mi” ve “Rızkını veren de Allah değil mi” dizeleri, yaratılışın ve rızkın Allah’a bağlandığını, Ali’nin ise şiirde merkezi bir manevi yere sahip olduğunu dile getirir. İkinci bölümde şair, gümandan uzak durmayı ve din ile imanı korumayı söyler; on iki imamdan şefaat, yani aracılık, af için vesile olma ve yardım umar.

Son bölümde “ben bir fukara” diyen şiir kişisi kendisini yoksul ve çaresiz biri olarak sunar; ben, tekil birinci kişiyi gösteren adıldır. Derdine çare, yani engeli kaldıracak çözüm yolunu aradığını belirtir. “Yüzü kara” sözüyle dergâha varmaya layık olmadığını düşündüğünü sezdirirken, dergâhta Ali’nin bulunduğunu vurgular. Böylece şiir, inanç, bağlılık ve manevi yardım umudunu öne çıkarır.