Gönülüme Ben Dedim ki Kandesin

Şiirde konuşan kişi gönlüne nerede olduğunu sorar; ardından sevgilinin gamzesini ok imgesiyle anlatıp gönlün kan içinde kaldığını söyler. Bu görüntü, aşkın gönülde açtığı yarayı ve sevgilinin güçlü etkisini öne çıkarır. Gîsusiyle ilgili sözler de gönlün sevgiliye bağlanışını sürdürür; burada “bende”, sözlükteki anlamıyla “köle, kul”dur.

Şiirin merkezinde sevgiyle birlikte gelen bağlılık ve özlem vardır. “Bendesin sen, bendeyim ben” sözü, “ben” kişi adılıyla “bende” kelimesinin ses yakınlığından yararlanarak iki yönlü bir bağlılık kurar: konuşan da sevgili de birbirine kul gibi bağlıdır. Son bölümde ağlayan, yanan gözler ile şeker ve gülüş imgeleri karşı karşıya gelir; böylece gönlün acısı ve sevgilinin çekiciliği birlikte anlatılır. Genel olarak şiir, aşkın hem inciten hem de kişiyi sevgiliye bağlayan gücünü dile getirir.