Gül Bittiği Yeri Bilirim Dersin

Şiir, gülün nerede bittiğini ve cevherin nerede bulunduğunu bildiğini söyleyen kişiye sorular yönelterek başlar. “Benlik şeytana düştü” sözü, benlik duygusuna dair bir uyarı niteliğindedir; dizeler, bilme iddiasının sınırlarını da düşündürür. Sonraki bölümlerde Ali, Selman, Muhammed, Cebrail ve Kırklar anılır. “Mahbup” sevilen erkek demektir; “destur” izin anlamında kullanılır. Bülbülün gül bahçesinde “figan” etmesi, bağırarak ağlaması ya da inlemesi, şiirin sevgi ve hayranlık duygusunu güçlendirir.

Gül, bülbül, çiçek ve üzüm imgeleriyle kutsal kişilere ve Kırklar cemine ilişkin sahneler anlatılır. Muhammed’in terinin gülle silinmesi, kokunun insanlara ulaşması ve çiçeklerin paylaştırılması, bu anlatıdaki bağlılık ve paylaşma duygusunu öne çıkarır. Üzümün içilmesiyle “Size mescit bize meyhane düştü” denmesi, iki farklı mekânı karşılaştırır; meyhane, alkollü maddelerin satılıp içildiği yerdir. Son kıtada Arafat’ta meleyen koç ve İsmail’in kurbanla ilişkilendirilmesiyle şiir, kutsal anlatı imgeleri içinde tamamlanır.