Haydar'ın Evladını Kim Can u Dilden Medheder

Bu şiirde Nesimi, Haydar ve Ali adları çevresinde Ali’ye duyulan sevgiyi ve saygıyı dile getirir. “Haydar’ın evladını” canıyla gönülden öven kişinin kalbinin nurla dolduğu söylenir; bu nurun denizin dalgaları gibi yayılması, duygunun büyüklüğünü anlatan bir imgedir. Şiir, Ali’yi Hak katında değerli ve evliyaların önderi olarak sunar.

Gönülde “hubb-i Haydar” bulunmaması, çanların çaldığı kiliselere benzetilir. Buradaki “güya”, sözlükteki anlamıyla “sanki” demektir; benzetmenin kurulduğunu gösterir. Son dizelerde Ali, Âdem’in suretinde Kur’an harfi olarak anılarak kutsal ve yüce bir anlamla ilişkilendirilir. “Men aref” ise şiirde bilinecek bir sır olarak geçer. Eserin ana düşüncesi, Ali’ye bağlılığın gönlü aydınlatan ve yücelten bir değer olduğudur.