Hey Gaziler Şunda Günâhkâr Oldum

Şiirde konuşan kişi kendisini günahkâr sayar; kusurunu başkasında değil, kendi özünde bulduğunu söyler. Ardından “Medet pirim imdat eyle talibe” dizesiyle pirinden yardım ister. Bu tekrar, şiire yakarış havası verir; talip sözü de yardım bekleyen kişiyi anlatır. Konuşanın isteği yalnızca kendisi için değil, talip içindir.

Şiirde kırklar kapısı, enbiyaya ve şehitlere sesleniş, Hacı Bektâş Velî’den yardım dileme gibi inanç ve tasavvuf dünyasına ait çağrışımlar yer alır. Bunlar, konuşanın manevi destek arayışını gösterir. “Lebbeyk” sözü “Buyrun, efendim, emredin” anlamındadır. Yemen’de taç vurup hırka giyenlerden söz edilir; taç, güç veya hükümdarlık sembolü olan değerli bir başlıktır. Bu imgeler, şiirin bağlılık ve yardım dileme havasını güçlendirir.

Ali, Fatıma, Muhammed ve On İki İmam’ın adları anılır. “Onları ayırmak yine bir hata” dizesi, bu isimleri birbirinden bölmenin yanlış görüldüğünü bildirir. Eyyüb ve İbrahim’le ilgili dizelerde ise iyileşme ve dönüşüm imgeleri öne çıkar. “Zulmette kalmaz sizi sevenler” sözü, sevgi ve bağlılığın karanlıkta bırakmayacağı düşüncesini dile getirir. “Don” kelimesi sözlükte belden aşağı giyilen iç giysisi anlamındadır.

Son bölümde Kul Himmet, kişiye özünü terbiye etmesini ve eksiklerini mürşide bildirmesini öğütler. Böylece şiir, yardım dileyişini tevazu ve kendini sorgulama düşüncesiyle birleştirir. Genel olarak ana duygu, pir ve inanç büyüklerine bağlılık içinde manevi destek arayışıdır.