Pınar Başından Bulanır

Şiirde pınarın başından bulanıp ovaya doğru akması, duyguların ve yaşananların yayılışını düşündüren bir görüntü kurar. Dağların dumana, çayırların çimene dönüşmesiyle doğa betimlenir; ancak anlatıcının asıl odağı göremediği yâridir. “Ben yâri görmedim / Hâlim yaman oldu” sözleri, özleminin ona verdiği sıkıntıyı açıkça dile getirir.

“Hiç ovaya inmedin mi” ve “Aşk oduna yanmadın mı” soruları, sevdayı bilmeyen birine seslenir gibidir. “Gam gussadan donmadın mı” dizesindeki gam, tasa, kaygı ve üzüntüyü anlatır; sözlükte dert de üzüntü olarak açıklanır. Yaz görmemiş kış, dert görmemiş baş ve sarhoşa benzetilen kişi imgeleri, aşkın insanı nasıl etkilediğini düşündürür. Köroğlu’nun adının geçtiği bölümün ardından nakarat yinelenir; böylece yâr özlemi ve bu özlemin yarattığı çaresizlik şiirin ana duygusu olarak pekişir.