Seyyah Oldum Şu Âlemi Gezerim

Şair, âlemi gezen bir seyyah gibi dost arar; fakat gün biterken de onu bulamaz. Dört bentte yinelenen “Bir dost bulamadım gün akşam oldu” dizesi, yalnızlık ve arayış duygusunu güçlendirir. Kendi düşüncesiyle okuyup yazdığını, kusurunu kendinde gördüğünü ve gözyaşlarını anlatan kişi, iç dünyasına da yönelir. “Seyyah” sözlükte “gezgin, turist” demektir.

“Bozuk şu dünyanın temeli bozuk” dizesinde dünyanın bozukluğuna yönelik bir yakınma duyulur; verilen sözlükte “temeli”, “yalnız, tek” anlamındadır. Tükenen daneler ve azık, elde kalanların azalmasını ve geçen ömrün hüznünü çağrıştırır. “Gidenler gelmedi bir haber alam” sözü, ayrılanlardan haber alamamanın kederini taşır. Şair kendini abdal olarak anıp şal giyindiğini söyler. Şiirin ana düşüncesi, zaman geçerken bir dost bulamamanın ve ömrün geçip gitmesinin acısıdır.