Uyan Be Hey Gaafil Hab-ı Gafletten

Şiir, insanı gaflet uykusundan uyanmaya ve ömrünün nasıl geçtiğini düşünmeye çağırır. “Hab” uyku demektir; “hab-ı gaflet” de kişinin yaşamın sonlu olduğunu fark etmeden yaşamasını anlatır. Şair, birlik sırrından ve can kuşunun uçup gitmesinden söz ederek ölümün yaklaşmasını imgelerle duyurur. Dünya, kalıcı bir yurt değil, yolcuların konaklayıp ayrıldığı bir yer gibi sunulur.

Kafile birlikte hareket eden topluluk, kervanbaşı ise onu yöneten kişidir. Kervanbaşı göçtüğünde geriye dönüşün olmayacağı sözü, ölümün kaçınılmazlığını vurgular. Yol azığı ve yatak soruları, insanın bu yolculuğa hazır olup olmadığını sorgulatır; toprağın ağzını açması ve yakasız don imgesi de ölüm korkusunu belirginleştirir. “Arşın” yaklaşık 68 santimetrelik bir uzunluk ölçüsüdür; “don” belden aşağı giyilen iç giysidir. Son bölümde, kul ya da sultan olsun, dünyada güç ve mülk sahibi olan herkesin ecel karşısında eşit olduğu hatırlatılır. Ana düşünce, ömrün geçiciliğini unutmadan yaşamak ve ölümün gelişine hazırlıklı olmaktır.