Yiğit Olan Gümbür Gümbür Gürlesin

Şiir, yiğitliği ve savaşta gösterilen cesareti överken yiğitleri dünyaya getiren annelere de saygı sunar. “Yiğidi doğuran ana bin yaşa” dizesinin tekrarı, bu övgüyü güçlendirir. Sözlükte “gümbür”, Düziçi ağzında eskiden ayran çalkalanan tahta kap olarak açıklanır; şiirdeki “gümbür gümbür gürlesin” söyleyişi ise yiğidin güçlü sesini ve savaş coşkusunu öne çıkarır.

Kılıç, mızrak, kan, şahin bakışı ve aslan benzetmesi, savaşçıların sert ve cesur görünüşünü canlandırır. Şair, çatışma ve meydan hazırlıklarını anlatır; sonunda bugünü bırakıp sabah yeniden meydan kurmayı söyler. Sözlükte “sabah”, güneşin doğuşundan öğleye kadar geçen zaman; “hep” ise bütün, tüm anlamındadır. Şiirin ana düşüncesi, yiğitliği ve savaşçı dayanışmasını yüceltmektir.