“Ah, saçma. Ben asla şan ve şeref için yazmayı düşünmedim. Yüreğimdeki dışarı çıkmalı, bu yüzden yazıyorum.”

Bu sözde Beethoven, müzik yazma güdüsünün dışsal ödüller ya da kalıcı bir ün kazanma arzusu olmadığını söyler. Ona göre bestecilik, içinde taşıdığı duygu ve düşüncelerin dışa vurulmasının zorunlu bir sonucudur. Yürekte birikenler, neredeyse fiziksel bir basınç gibi dışarı çıkmak ister; beste yapmak bu içsel gereksinimin karşılanmasıdır.

Bu anlayış, 18. yüzyıl sonundan itibaren sanatçının toplumsal rolünün değişmesiyle yakından ilgilidir. Artık sanatçı yalnızca bir saray görevlisi ya da sipariş üzerine eser üreten bir zanaatkâr değil, kendi iç dünyasını ifade eden bağımsız bir yaratıcıdır. Beethoven'ın bu sözleri, Romantik dönemin sanatçıya yüklediği bu yeni anlamın açık bir örneğidir.

Bugün için bu ifade, yaratıcılıkta içsel dürüstlüğün ve kişisel gerekliliğin önemini vurgular. Dışarıdan gelen beklentilerin ötesinde, insanın kendi iç sesine kulak vermesi gerektiğini hatırlatır. Yaratıcı eylemi ün kazanmanın bir aracı değil, varoluşun doğal bir parçası olarak görmek, Beethoven'ın sanata yaklaşımının merkezinde yer alır.