“Händel için ayrı bir raf – Bu rafın her boşluğunda, büyük ve küçük kitaplar için kolayca hareket ettirilebilen birer çıta bulunmalı.”

Beethoven'in bu notu, müziğe ve müzik eserlerine bir zanaatkâr titizliğiyle yaklaştığını gösterir. Söz konusu olan yalnızca kitapları yerleştirmek değil, Händel gibi dev bir bestecinin eserlerine duyduğu saygıyı fiziksel bir düzenlemeyle ifade etmektir. Rafın her boşluğuna hareketli çıtalar koyma düşüncesi, farklı boyutlardaki ciltlerin sağlam durmasını sağlamaya yönelik pratik bir çözümdür; ama aynı zamanda eserlere verilen değerin gündelik yaşamdaki yansımasıdır.

Beethoven için Händel, yalnızca tarihsel bir figür değil, kendi bestecilik anlayışını besleyen bir kaynaktı. Händel'in tüm eserlerinin lüks bir baskısının hediye edilmesi, Beethoven'in yaşamının son aylarında bile müzikle kurduğu bağın canlılığını gösterir. Raf düzenlemesiyle ilgili bu ayrıntı, büyük sanatçının gündelik yaşamındaki özeni ve eserlerine gösterdiği ihtimamı ortaya koyar.

Bu not aynı zamanda, dehanın yalnızca soyut ilhamla değil, somut düzen ve disiplinle de ilişkili olduğunu hatırlatır. Bugün okura, değer verdiğimiz şeylere gösterdiğimiz özenin, o şeylerle kurduğumuz ilişkinin bir parçası olduğunu düşündürür.

Beethoven, Aralık 1826'da Johann Andreas Stumpff'tan Händel'in tüm eserlerinin 40 ciltlik 'Arnoldsche Prachtausgabe' baskısını hediye aldıktan sonra günlüğüne bu notu düşmüştür. Hayatının son aylarında, sağlığı ciddi şekilde bozulmuşken bile Händel'in eserleriyle meşgul olmayı sürdürmüştür.