“Devam et, yalnızca sanatı icra etmekle yetinme, onun içine de nüfuz et; bunu hak ediyor, çünkü insanı tanrısallığa dek yükselten yalnızca sanat ve bilimdir.”

Beethoven bu sözlerinde sanatı yalnızca teknik bir beceri olarak görmenin ötesine geçmeyi öğütler. Ona göre sanat, yüzeyde icra edilen bir uğraş değil, derinliğine kavranması gereken bir bütündür. Sanatçıdan beklenen, eserinin yalnızca notalarını ya da biçimini öğrenmesi değil, yapıtın iç düzenine, düşünsel temeline ve ruhuna da nüfuz etmesidir. Böyle bir çaba, sanatı mekanik bir tekrardan çıkarıp insanı dönüştüren bir deneyime çevirir.

Sanat ve bilimin insanı "tanrısallığa" yükselttiği düşüncesi, Aydınlanma'nın ve Alman idealizminin insanın gelişimine duyduğu güçlü inancı yansıtır. Beethoven için yaratıcı etkinlik, insanın sınırlarını aşmasını sağlayan soylu bir yoldur. Bu yaklaşım, onun müziğe yalnızca bir meslek ya da eğlence aracı olarak değil, varoluşsal bir ifade biçimi olarak baktığını gösterir.

Bugünün okuru için bu söz, herhangi bir alanda ustalaşmanın sabır, derinlik ve içsel bağlılık gerektirdiğini hatırlatır. Sanatla ya da bilgiyle uğraşan insan, yalnızca sonuç üretmekle yetinmeyip o alanın düşünsel ve insani boyutunu da kavradığında kendini geliştirir. Beethoven'ın vurgusu, kolay ve hızlı başarıya değil, anlamı kavramaya yönelik derin bir çabaya işaret eder.

Beethoven, 17 Temmuz 1812'de genç piyanist Emilie M.'ye yazdığı mektupta bu sözleri söyler. Bu dönem, bestecinin orta ve geç dönem eserlerinin olgunlaştığı, kişisel zorlukların yanında sanatsal arayışının da yoğunlaştığı yıllara denk düşer. Mektup, genç bir hayranın Beethoven'a duyduğu saygıya verilmiş bir yanıttır. Beethoven, Emilie'ye kısa bir öğüt verir: Sanatı sürdürmesi ve yalnızca dışsal biçimine değil, içsel derinliğine de yönelmesi gerektiğini söyler.