“Schiller'in şiirleri müzik için son derece zordur. Besteci kendini şairin çok üzerine çıkarmayı bilmelidir. Schiller söz konusuyken bunu kim yapabilir? Goethe çok daha kolaydır!”

Beethoven bu sözünde müzik ile edebiyat arasındaki ilişkiye dair pratik bir gözlemini dile getiriyor. Ona göre Schiller'in dizeleri o kadar yoğun, felsefi ve kendi içinde tamamlanmış bir yapıya sahiptir ki bestecinin bu metne ekleyeceği müzik kolayca metnin gerisinde kalabilir veya metinle yarışmak zorunda kalır. Schiller'in dilindeki retorik güç ve düşünsel derinlik, besteciden metni aşan, onu başka bir düzleme taşıyan bir müzikal vizyon talep eder.

Buna karşılık Goethe'nin şiirlerini müzikle buluşturmak Beethoven'a göre daha kolaydır; çünkü Goethe'nin lirizmi, şarkı formuna daha doğal bir zemin sunar ve müzikal akışa daha rahat uyum sağlar. Bu, iki büyük Alman şairinin üslup farklarına dair bestecinin atölyesinden çıkmış teknik bir değerlendirme olarak okunabilir. Beethoven'ın kendi pratiğinde her iki şairin metinlerini de kullanmış olması, burada bir beğeni hiyerarşisinden çok, besteleme sürecindeki zorluk derecelerine dair bir tespit yaptığını gösterir.

Söz aynı zamanda sanatlar arası bir hiyerarşi ya da rekabet değil, bir dönüştürme sorununa işaret eder: Büyük bir edebi metin, müziğin ona yeni bir boyut katmasını gerektirir; yoksa müzik sadece metnin gölgesinde kalır. Beethoven'ın bu teknik içgörüsü, bugün hâlâ şarkı, opera ve oratoryo gibi metinli müzik türleri üzerine düşünenler için anlamlı bir perspektif sunar: Besteci, metnin hizmetkârı değil, onu yeniden yaratan bir ortak olmalıdır.