“Devam et; yalnızca sanatı uygulama, onun içine de nüfuz et; bunu hak ediyor. Çünkü yalnızca sanat ve bilim insanı tanrısallığa dek yükseltir. [...] Gerçek sanatçının kibri yoktur; ne yazık ki görür ki sanatın sınırları yoktur, hedeften ne kadar uzakta olduğunu belli belirsiz hisseder ve başkalarınca belki hayranlıkla izlenirken, daha iyi dehanın kendisine ancak uzak bir güneş gibi yol gösterdiği yere henüz ulaşamamış olmanın yasını tutar.”

Beethoven bu sözde sanatı yalnızca bir beceri ya da meslek olarak değil, insanı yükselten ve neredeyse tanrısal bir alana yaklaştıran bir uğraş olarak tarif eder. Sanatı uygulamak yetmez; onun içine girmek, derin anlamını kavramaya çalışmak gerekir. Sanat ve bilim birlikte anılır; çünkü ikisi de insanın sıradan varoluşunu aşmasına, daha yüksek bir bilince ve yaratıcılığa ulaşmasına yardım eder. Bu düşünce, Aydınlanma'dan gelen ilerleme ve insanın yüceltilmesi anlayışıyla da yakından ilişkilidir.

Sözün ikinci bölümünde Beethoven, gerçek sanatçının kibir duymamasını anlatır. Sanatın sınırlarının olmadığını fark eden sanatçı, kendi eksikliğini ve hedefe olan uzaklığını hisseder. Başkaları onu hayranlıkla izlese bile o, daha büyük bir ideale ulaşamamış olmanın hüznünü taşır. Bu bakış, sanatçıyı durmadan çalışmaya iten içsel bir huzursuzluğu da açığa çıkarır. Beethoven için yeteneğin ya da şöhretin değil, sürekli arayışın ve alçakgönüllülüğün gerçek sanatçıyı tanımladığı söylenebilir.

Beethoven bu sözü 17 Temmuz 1812 tarihli, Emilie M. zu H.'ye yazdığı mektupta ifade etmiştir. Mektup Beethovens Briefe adlı derlemede ve Beethoven-Haus Bonn'un kayıtlarında yer alır. Genç bir müzisyen adayına ya da hayranına yönelik yazıldığı anlaşılan mektup, Beethoven'ın sanat ve sanatçı sorumluluğu hakkındaki düşüncelerini yansıtır.