“Yazık, yazık, çok geç!”

Bu kısa cümle, Beethoven'in yaşamının son anlarında dahi mizah duygusunu ve yaşama tutunma arzusunu kaybetmediğini gösteren dokunaklı bir kayıttır. Sözün bağlamı, ağır hasta yatan bestecinin kendisine gönderilen son şarap sevkiyatını artık içemeyecek durumda olduğunu fark etmesidir. "Yazık, yazık, çok geç!" derken, yalnızca kaçırılan bir içkiyi değil, aynı zamanda bedenin artık yaşamın küçük zevklerine kapanmasını ifade eder.

Bu sözün gücü, büyük bir dehanın son anlarını insani bir detay üzerinden yakalamasındadır. Ölüm döşeğindeki bir insanın aklına gelen şeyin şarap olması, trajik olduğu kadar derinden insani bir andır. Beethoven'in burada abartılı bir veda ya da büyük bir sanatsal bildiri bırakmak yerine, gündelik bir isteğin artık imkânsızlaştığını fark etmesi, ölümün hayatı nasıl sıradan ayrıntılardan geri çektiğini gösterir.

Söz, bugün okura şunu düşündürebilir: İnsanın son anlarında bile zevk, istek ve hayal kırıklığı duyguları canlı kalır. Büyük sanatçıyı insan olarak görmemizi sağlayan bu küçük an, ölüm karşısında herkesin eşitlendiği gerçeğini de sessizce hatırlatır.

Bu sözler, Beethoven'in 26 Mart 1827'deki son sözleri olarak kaydedilmiştir. Kendisine gelen son şarap gönderisini artık içemeyeceğini anlayınca söylediği aktarılır.