“Gizlice buluşurduk, sessizlik içinde yas tutuyorum, senin kalbin unutabilsin, ruhun aldatabilsin diye. Seninle karşılaşırsam yıllar sonra, nasıl selamlamalıyım seni? Sessizlik ve gözyaşlarıyla.”

Bu dizelerde şair, gizli bir ilişkinin ardından yaşadığı hayal kırıklığını ve ihanet duygusunu dile getirir. Sevgilinin kendisini unutabildiğini ve ruhunun aldatabildiğini söyleyerek, hem ona duyduğu kırgınlığı hem de kendi yasını sessizce taşıdığını anlatır.

Şiirin en çarpıcı yanı, şairin yıllar sonra karşılaşma ihtimalini düşündüğünde vereceği tepkinin yine 'sessizlik ve gözyaşları' olacağını söylemesidir. Bu, acının zamanla geçmediğini ya da en azından iz bıraktığını gösterir. Byron, sevgiyle nefret, özlemle kırgınlık arasındaki ince çizgide duran bir ruh halini yalın ama güçlü imgelerle aktarır. Bugünün okuruna, bazı ilişkilerin bitse bile kişide yarım kalan bir ses gibi yankılanmaya devam ettiğini anlatır.

Bu bölüm, Byron'ın 1808'de yazdığı 'When We Two Parted' adlı şiirinin dördüncü kıtasıdır.