“İnekler benim tutkumdur.”

Dickens'ın bu sözü, ilk bakışta mizahi ya da alışılmadık bir tutkuyu dile getiriyor gibi görünse de, romanın bütünü içinde karakterin dar ve saplantılı dünyasını yansıtan bir ifadedir. İneklerin bir tutku olarak gösterilmesi, insanın kendini kaptırdığı önemsiz ya da yalnızca maddi çıkarla ilgili uğraşların, kişinin bütün duygusal ve düşünsel evrenini kaplayabileceğine işaret eder.

Burada asıl mesele, insanın sevgi ve ilgi yeteneğini neye yönelttiğidir. Dickens, karakterleri üzerinden, katı bir ticaret ve çıkar düşüncesinin insanı nasıl duygusuzlaştırdığını sıkça gösterir. Bir hayvana ya da herhangi bir nesneye duyulan aşırı bağlılık, başka insanlarla kurulması gereken sıcak ilişkilerin yerini aldığında bir yoksunluğa dönüşür.

Söz bugün de, insanların işe, paraya, koleksiyona ya da çeşitli uğraşlara kendilerini bütünüyle kaptırıp insani bağlarını ihmal etmelerini hatırlatır. Tutkularımızın ne kadarını hayatımıza anlam kattığı, ne kadarının bizi başkalarından ve kendi duygularımızdan uzaklaştırdığı üzerine düşündürür.

Söz, Dickens'ın 1846 yılında yayımlanmaya başlayan Dombey and Son romanının 21. bölümünde geçer. Romanda ticaret ve maddi başarıya odaklanmış Bay Dombey'nin aile ilişkilerini ve duygusal soğukluğunu işleyen Dickens, bu tür tek cümlelik saplantılı ifadelerle yan karakterlerin dünyasını da çizer. Alıntı, karakterin kişisel merakını ve dar ilgi alanını vurgulamak amacıyla romana yerleştirilmiş, mizahi bir tını da taşıyan bir repliktir.