Ünlü söz
“Ne yapılması gerekirse gereksin, Dolambaçlı Bürokrasi Dairesi, tüm kamu dairelerinden önce, "BUNU NASIL YAPMAMALI"yı sezme sanatında öndeydi.”
— Charles Dickens (1812 – 1870)
İngilizce aslı
Whatever was required to be done, the Circumlocution Office was beforehand with all the public departments in the art of perceiving — HOW NOT TO DO IT.
Ne anlatıyor?
Bu cümle, Dickens'ın bürokrasi eleştirisinin özünü en yoğun biçimde ifade eder. Ona göre bürokratik kurumlar iş yapmak için değil, iş yapmaktan kaçınmanın yollarını bulmak için var olmuştur. "Bunu nasıl yapmamalı" sezgisi, olumlu bir beceri gibi sunulur; oysa bu, bir kurumun işlevsizliğinin, yaratıcı enerjisini üretime değil engellemeye harcadığının göstergesidir.
Dickens burada parodi yoluyla ciddi bir toplumsal tespit yapar: Kamu kurumları, işleri yapmamanın incelikli yollarını geliştirmekte olağanüstü bir yaratıcılık sergileyebilir. Kurallar, prosedürler, izin zincirleri ve süresiz bekleme süreleri, iş yapmamanın görünüşte meşru araçlarına dönüşür. Birey, hakkını aramak ya da bir işini halletmek istediğinde, bu labirentin içinde kaybolur; yorulur ve çoğu zaman vazgeçer.
Sözün bugüne dönük yüzü güçlüdür: Hangi ülkede olursa olsun, vatandaşın işini kolaylaştırmak yerine zorlaştıran, sorumluluk almak yerine topu başkasına atan, "hayır" demenin ustalığını geliştiren kurumsal kültürler hâlâ yaygındır. Dickens'ın hicvi, bu kültürün yalnızca bir verimsizlik değil, aynı zamanda bir zihniyet meselesi olduğunu hatırlatır.
Hangi bağlamda söylendi?
Bu sözün hangi bağlamda ve ne zaman söylendiği güvenilir kaynaklarda belgelenmemiş; bu yüzden tahmin yürütmüyoruz.
Kaynak
- Eser: Little Dorrit (1855)
- Künye: Bk. I, Ch. 10
- Kaynak bağlantısı: https://en.wikiquote.org/wiki/Charles_Dickens
- Özgün metin lisansı: CC BY-SA 4.0 — Wikiquote
Türkçe çeviri ve yorum 2W’nin özgün çalışmasıdır; yapay zekâ desteğiyle hazırlanmıştır. Hata görürseniz bize bildirin.
Konular
İlgili sözler
“Bay Augustus Minns bekârdı; kendi deyişiyle kırk yaşlarındaydı, arkadaşlarının deyişiyle kırk sekiz yaşlarındaydı. Her zaman son derece temiz, titiz ve derli topluydu; belki biraz kendini beğenmişti ve dünyadaki en içine kapanık adamdı.”
— Charles Dickens (1812 – 1870)
“Yaratılmış nesneler arasında en derin ve en katıksız dehşetle baktığı iki sınıf vardı: köpekler ve çocuklar. Sevgisiz biri değildi, ama her an bir köpeğin idamını ya da bir bebeğin öldürülmesini en canlı memnuniyetle seyredebilirdi. Onların alışkanlıkları, düzen sevgisiyle çelişiyordu; düzen sevgisi ise yaşam sevgisi kadar güçlüydü.”
— Charles Dickens (1812 – 1870)
“Aydınlık eski gün yeniden doğuyor; çığlık yankılanıyor ülkede, İngiltere'de pahalı ekmek olacak—İrlanda'da kılıç ve kızgın demir; Ve yoksulluk ve cehalet zengini ve soyluyu büyütecek, Öyleyse toplanın yöneticilerin etrafına, o nazik demir elleriyle, O güzelim eski İngiliz Muhafazakâr günlerinin; Selam olsun gelecek zamana!”
— Charles Dickens (1812 – 1870)
“Bu Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kadar yoğunlaşmış sıkıcı insan topluluğunun bütün yeryüzünde var olduğuna inanmadığımı söylerken tamamen ciddiyim. Buraya gelmeden hiç kimse bu kelimenin gerçek anlamı hakkında yeterli bir fikir edinemez.”
— Charles Dickens (1812 – 1870)
“Sadece merdivene çıkarak her an ferahlatıcı bir hapşırık elde etmek (Dick Swiveller'ın bir tütüncünün üstündeki 'Odaları'nın şanslı konumu)”
— Charles Dickens (1812 – 1870)
“Ruh ateşi muhabbet mumuyla tutuştuğu ve dostluk kanadı hiç tüy dökmediği sürece ne önemi var! Ruh gül renkli şarapla genişlediği ve şu anki vakit varoluşumuzun en az mutlu anı olduğu sürece ne önemi var!”
— Charles Dickens (1812 – 1870)