“Yaratılmış nesneler arasında en derin ve en katıksız dehşetle baktığı iki sınıf vardı: köpekler ve çocuklar. Sevgisiz biri değildi, ama her an bir köpeğin idamını ya da bir bebeğin öldürülmesini en canlı memnuniyetle seyredebilirdi. Onların alışkanlıkları, düzen sevgisiyle çelişiyordu; düzen sevgisi ise yaşam sevgisi kadar güçlüydü.”

Bu pasajda Dickens, düzen tutkusu aşırıya varmış bir karakterin zihnini ironik bir dille resmeder. Köpekler ve çocuklar, doğaları gereği öngörülemez, gürültücü ve dağınık varlıklar olarak, bu karakterin dünyasında birer tehdit gibi görünür. Dickens'ın amacı köpeklere ya da çocuklara yönelik gerçek bir nefreti savunmak değil; aşırı düzen takıntısının insanı nasıl gülünç ve sevgisiz bir noktaya taşıyabileceğini abartılı bir mizahla göstermektir.

"Köpeğin idamı" ya da "bebeğin öldürülmesi" gibi ifadeler, okuru sarsmak yerine karakterin mantıksız katılığını vurgulamak için kasıtlı olarak abartılmıştır. Dickens, Victoria dönemi İngiltere'sinin kuralcı, duygusuz ve aşırı düzenli orta sınıf zihniyetini sık sık bu tür taşlamalarla eleştirir. Burada da yaşam sevgisi ile düzen sevgisi arasında kurulan paralellik, düzenin bir saplantıya dönüştüğünde insani değerlerin önüne geçebileceğini düşündürür.

Bugün okura, aşırı kontrol arzusunun yaşamın canlı, dağınık ve beklenmedik yanlarını dışlayarak insanı nasıl dar görüşlü hale getirebileceğini hatırlatır. Aynı zamanda Dickens'ın karakter yaratmadaki ustalığını ve toplumsal gözlem gücünü yansıtan bir örnektir.