“Birkaç bin insanın, avucunun içinde, hep birlikte kaskatı ve donmuş hâlde durması güzel bir şeydi.”

Dickens bu sözde, bir romanın ya da anlatının okur kitlesini nasıl tek bir duygu ve dikkat noktasında toplayabildiğini tarif ediyor. "Rijit ve donmuş" ifadesi, okurların sayfalar karşısında âdeta nefeslerini tutarak, ortak bir gerilim ya da merak içinde hareketsiz kalışını imler. Burada sözü edilen güç, yazarın okur üzerindeki etkisidir; insanları aynı anda, aynı duyguda buluşturma kudretidir.

Dickens'ın döneminde tefrika romanlar, geniş kitleleri haftalık bölümler hâlinde bir araya getiren güçlü bir kültürel araçtı. Okurlar bir sonraki bölümü beklerken ortak bir merak ve heyecan yaşardı. Bu söz, edebiyatın kitleleri duygusal olarak birleştirme ve yönlendirme kapasitesini vurgular; yazarı âdeta bir kukla ustası, okurları da onun elinde hareketsiz bekleyen bir kalabalık olarak hayal eder.

Bugün de benzer bir durum, diziler, filmler ya da çok satan kitaplar için geçerlidir. Anlatıcı, izleyici ya da okur kitlesini merak, korku, sevinç gibi ortak duygularda sabitleyebildiğinde, birbirinden habersiz milyonlarca insan aynı anda aynı hissi yaşayabilir. Dickens'ın sözü, hikâye anlatıcılığının bu kolektif ve neredeyse fiziksel etkisini çarpıcı bir imgeyle özetler.

Dickens bu sözü, 7 Aralık 1857'de Mrs. Richard Watson'a yazdığı mektupta, bir kitabının okur üzerindeki etkisinden söz ederken kullanmıştır.