“İngilizce yazmanın zorluğu beni son derece sıkıyor. Ah, Tanrım! Keşke hep şu güzel Fransa dilini yazabilsek!”

Dickens'ın bu sözü, dilsel zorluklara dair samimi bir yakınmayı ve Fransızcaya duyduğu estetik hayranlığı yansıtır. Bir İngiliz yazar için kendi ana dilinde yazmanın zorluğundan şikâyet etmek ilginç bir itiraftır; bu ifade, yazma sürecinin yalnızca yabancı dilde değil, ana dilde de emek ve dikkat gerektirdiğini gösterir.

Dickens'ın Fransızcayı "güzel dil" olarak nitelemesi, dönemin İngiliz entelektüel çevrelerinde yaygın olan Fransız kültürüne ve diline duyulan saygıyla ilişkilidir. Ondokuzuncu yüzyılda Fransızca, Avrupa'nın diplomasi ve yüksek kültür dili olarak kabul görüyordu. Yazarın bu hayranlığı, aynı zamanda İngilizcenin yazım kurallarındaki tutarsızlıklarına ve ifade güçlüklerine yönelik yarı ciddi bir serzenişi de içerir.

Bu alıntı, büyük bir yazarın bile dille boğuştuğunu göstermesi bakımından öğreticidir. Dil zorluğundan yakınırken bile ifade gücünü koruyan Dickens, yazma emeğinin evrenselliğine dair küçük ama anlamlı bir pencere açar.

Bu söz, Dickens'ın yakın dostu ve biyografisini yazan John Forster'a gönderdiği 7 Temmuz 1850 tarihli bir mektuptan alınmıştır. Dickens, günlük yazışmalarında ve özel mektuplarında zaman zaman Fransızca ifadeler kullanmış, Fransız kültürüne ilgi duymuştur.