“Kötü insanlar olmasaydı, iyi avukatlar da olmazdı.”

Dickens bu sözüyle hukukçuların işlevine yönelik iğneleyici ama düşündürücü bir gözlem yapar. Sözün yüzeydeki anlamı basittir: Avukatların işleri büyük ölçüde anlaşmazlıklardan, suçlardan ve haksızlıklardan doğar; ortada kötülük yapan, kural çiğneyen ya da başkalarına zarar veren insanlar olmasa, savunmaya ve davalara da daha az gerek duyulur. İyi bir avukatın yeteneği, tam da böyle sorunlu durumlarla uğraşırken ortaya çıkar.

Ancak Dickens'ın burada ince bir hiciv yaptığı da sezilir. Viktorya dönemi İngiltere'sinde hukuk sisteminin yavaşlığı, karmaşıklığı ve kimi avukatların müvekkillerinin davalarından beslenmesi sıkça eleştirilen konulardandır. Söz, iyi avukatların varlığını kötü insanların varlığına bağlayarak adalet sisteminin işlemesinin toplumdaki kötülüğe bağımlı olduğunu ima eder. Bu da okuru, hukukun yalnızca suçu cezalandırmak için değil, aynı zamanda insanın kusurlu doğasına bir yanıt olarak var olduğu fikrine götürür.

Bugün de söz, hukuk mesleğinin işleyişi kadar, toplumdaki çatışmaların ve adaletsizliklerin bazı meslekleri nasıl zorunlu kıldığı üzerine düşünmeye çağırır. İdeal bir dünyada savunmaya belki daha az gerek duyulur; ama böyle bir dünyanın yokluğu, iyi hukukçuların değerini de artırır.

Söz, Dickens'ın 1841'de yayımlanan romanı The Old Curiosity Shop'un 56. bölümünde geçer. Roman boyunca hukuk ve avukatlık kurumuna yönelik taşlamalar bulunur; Dickens, dönemin mahkeme ve avukatlarını eleştirel bir bakışla işleyen eserleriyle de bilinir. Bu cümle de o eleştirel tutumun kısa bir örneğidir.