“Ah, bırakalım mesleklerimizi sevelim, Beyefendiyi ve akrabalarını takdis edelim, Günlük tayınımızla yaşayalım, Ve her zaman haddimizi bilelim.”

Bu kısa dörtlük, Dickens'ın toplumsal sınıf düzenine yönelik ince alaycılığını yansıtır. Dizeler, alt sınıflara yönelik geleneksel öğütleri sıralar: mesleğini sev, üst sınıftakileri takdis et, elindekiyle yetin ve "haddini bil." Ancak bu söylem, yazarın gerçek görüşü değildir; tam tersine, yoksullara sürekli itaat ve kanaat telkin eden egemen söylemin bir parodisidir.

"Beyefendiyi ve akrabalarını takdis etmek" ifadesi, toprak sahibi sınıfa duyulan sorgusuz saygıyı hicveder. "Günlük tayın" ise işçi sınıfının ancak asgari düzeyde geçinebildiği yaşam koşullarına gönderme yapar. Dörtlüğün sonundaki "haddimizi bilelim" çağrısı, toplumsal hareketliliği ve sınıf atlamayı engelleyen zihniyeti eleştirir.

Dickens bu tür hicivleri, özellikle yoksulların içinde bulundukları duruma razı olmaları gerektiğini savunan dönemin ahlakçı söylemine karşı bir karşı-söylem olarak kullanır. Dizeler, itaatkârlığı erdem gibi sunan söylemin ne kadar boş olduğunu, onu abartılı bir sadelikle taklit ederek gösterir.

Bu dizeler, Dickens'ın 1844'te yayımlanan "The Chimes" adlı kısa romanının ikinci bölümü olan "Second Quarter" kısmından alınmıştır. Eser, yoksullara yönelik ahlak dersi veren toplumsal söylemi hicveder ve yazarın dönemin yoksul yasaları ile sınıf ayrımlarına yönelik eleştirisini yansıtır.