“Köpekler bile uyuyordu; sineklerse bakkal dükkânındaki nemli şekerle sarhoş olmuş, kanatlarını da canlılıklarını da unutmuş, vitrinin tozlu köşelerinde pişerek ölüyorlardı.”

Dickens bu cümlede aşırı sıcağın ve durgunluğun canlılar üzerindeki etkisini küçük ama çarpıcı bir tabloyla anlatır. Köpeklerin uyuması sıradan bir ayrıntı gibi görünse de sineklerin nemli şekerle sarhoş olup kanat çırpma yetilerini kaybetmesi ve vitrinde adeta pişerek ölmesi, ortamın boğucu ağırlığını mizahi bir abartıyla hissettirir. Burada "sarhoş" sözcüğü sineklere insana özgü bir durum yükler; okur, küçük bir dükkân vitrininde bile hayatın bu sıcakta nasıl yavaşladığını, hatta durduğunu görür.

Bu betimleme Dickens'ın gözlem gücünü ve sıradan sahneleri canlı birer anlatıya dönüştürme becerisini yansıtır. Sineklerin ölümü trajik olmaktan çok grotesk ve komiktir; yazar okuru gülümsetirken aynı zamanda çevrenin insanlar kadar diğer canlılar üzerinde de baskı kurduğunu ima eder. Dickens'ın romanlarında mekân ve atmosfer çoğu zaman karakterlerin ruh haliyle ya da olayların gidişatıyla ilişkilidir; burada da bunaltıcı bir durgunluk, ileride yaşanacak gelişmelere zemin hazırlayan bir duygu olarak işlev görür.

Bugün okura, büyük olayları anlatmak için illa büyük sahneler gerekmediğini gösterir. Küçük bir sineğin sıcakta ölümü bile usta bir yazarın elinde bir dönemin, bir mekânın ve bir ruh halinin özetine dönüşebilir.

Söz, Dickens'ın 1841'de yayımlanan The Old Curiosity Shop romanının 27. bölümünden alınmıştır. Roman, küçük Nell ile dedesi etrafında gelişen olayları anlatırken Londra ve taşra mekânlarını canlı biçimde betimler. Bu cümle, romanın genelinde kullanılan ayrıntılı çevre tasvirlerinden biridir.