“Doğa, bildiğimiz şeydir. Dinlerin tanrılarını bilmeyiz. Ve doğa nazik, merhametli ya da sevgi dolu değildir. Eğer Tanrı beni yarattıysa — sözünü ettiğim üç niteliğe sahip o efsanevi Tanrı: merhamet, şefkat, sevgi — yakalayıp yediğim balığı da O yarattı. Peki o balık için merhameti, şefkati ve sevgisi nerede devreye giriyor? Hayır; bizi doğa yarattı — her şeyi doğa yaptı — dinlerin tanrıları değil.”

Edison bu sözünde doğayı, dinlerin tanrı tasavvurundan ayırarak kendi dünya görüşünü net bir dille ortaya koyuyor. Ona göre insanın gerçekten bilgi sahibi olduğu alan doğadır; oysa dinlerin tanrıları hakkında aynı kesinlikte bilgiye ulaşılamaz. Doğanın merhamet, şefkat ve sevgi gibi insani ahlaki niteliklerle donatılmış olmadığını savunur. Yırtıcı-av ilişkisi, doğada şefkat fikrinin her canlı için eşit işlemediğini gösteren bir örnektir.

Mucit, merhametli bir Tanrı'nın hem insanı hem de yediği balığı yaratmasını bir çelişki olarak sunar. Eğer Tanrı tüm canlılara eşit şefkat besliyorsa, bir canlının diğerini yemesi onun sevgiyle çelişir. Bu akıl yürütme, insan ahlakının doğa yasalarına atfedilemeyeceğini ve dinî açıklamaların yerine doğal süreçlerin geçirilmesi gerektiğini ima eder. Edison için doğa, ahlaki değerler taşımayan ama anlaşılabilir bir işleyişe sahip olan gerçekliktir.

Söz, bilimsel düşüncenin dinî dogmalardan bağımsız bir açıklama arayışını yansıtır. Bugün de felsefi tartışmalarda doğanın ahlaki tarafsızlığı, din ve bilim ilişkisi çerçevesinde güncelliğini koruyan bir konudur. Edison'un yaklaşımı, kişisel bir inanç eleştirisi olmanın ötesinde, bilgiyi gözlem ve deneyle sınırlama çabasının bir ifadesidir.