“Evreni kuşatan bir Yüce Zekâ'nın var olduğuna inanıyorum.”

Edison bu kısa ama yoğun ifadede, evreni kapsayan bir 'Yüce Zekâ' fikrine olan inancını dile getiriyor. Bu, geleneksel dinlerin kişileştirilmiş tanrı anlayışından farklı olarak, evrenin düzen ve yasalarında kendini gösteren akılcı bir ilkenin varlığına inanma düşüncesidir. Edison'un bu yaklaşımı, dönemin birçok bilim insanı ve düşünüründe görülen 'deizm' veya doğalcı bir maneviyat anlayışıyla örtüşür.

Edison'un ifadeyi 'Supreme Intelligence' olarak kurması, onun din ile bilim arasında bir gerilim görmediğini gösterir. Doğanın karmaşık düzenini, yasalarını ve evrenin büyüklüğünü gözlemleyen bir mucidin, bu düzenin arkasında akıllı bir ilkenin olabileceğini düşünmesi şaşırtıcı değildir. Onun için bu inanç, bir dogmadan çok, evrenin işleyişine dair bir hayranlığın ve saygının ifadesidir.

Bu söz aynı zamanda Edison'un örgütlü dinle arasına koyduğu mesafeyi de yansıtır. Belirli bir dinin tanrısını tarif etmek yerine, evrensel ve soyut bir akıl ilkesini işaret ediyor. Bugün için bu ifade, bilimsel dünya görüşüne sahip insanların bile evrenin bilinemez derinliği karşısında bir tür manevi boyuta açık kapı bırakabileceğini gösteren özlü bir örnektir.

Edison bu ifadeyi 1931 tarihli 'Thomas A. Edison, Benefactor of Mankind : The Romantic Life Story of the World's Greatest Inventor' başlıklı biyografik esere alıntılandığı üzere söylemiştir. O, din ve felsefe hakkındaki görüşlerini burada özgür ruhlu, doğalcı ancak evrensel bir zekâya inanan biri olarak ortaya koyar.