“Ah, canım, umarım önemli biri değildi.”

Bu kısa ifade, II. Elizabeth'in kuru ve ölçülü mizah anlayışını yansıtan bir anekdot niteliği taşır. Kraliçe'nin bu sözü, yaşadığı bir olayda zarar gören ya da rahatsız olan bir kişinin kim olduğunu öğrenirken gösterdiği sakin merakı ve kendine özgü zarafetini yansıtır.

Sözün gücü, söylendiği bağlamdan büyük ölçüde bağımsız olarak, resmî ve mesafeli duruşun ardında insani bir mizahın belirmesinde yatar. Kraliçe burada korku ya da telaş göstermek yerine, olayın ciddiyetini hafif bir ironiyle karşılar. Bu, monarşi gibi ağır bir kurumun temsilcisinin bile sıradan insani tepkiler verebildiğini hatırlatır.

Söz bugün, kriz anlarında ölçülü davranmanın ve durumu mizahla yumuşatmanın bir örneği olarak okunabilir. Aynı zamanda II. Elizabeth'in topluluk karşısındaki özdenetiminin ve mesafeli nezaketinin karakteristik bir yansımasıdır.