“Duvar ören kişi, ördüğü duvarın tutsağı olur.”

Bu söz, kendini kapatmanın ve dışlayıcı tutumların sonunda kişinin kendi özgürlüğünü kısıtladığını anlatır. Duvar, fiziksel bir engel olabileceği gibi, insanın kurduğu duygusal, zihinsel veya toplumsal bariyerleri de simgeler. Başkalarını dışlamak için örülen her duvar, aynı zamanda ören kişinin dünyayla bağını koparır ve onu yalnızlaştırır.

Franciscus'un papa olarak sıkça vurguladığı kucaklayıcılık ve diyalog çağrısıyla örtüşen bu söz, özellikle göçmenler, sığınmacılar ve toplumdan dışlananlar bağlamında kullanılmıştır. Ona göre güvenliği sağlamak adına sınırlar koymak meşru olabilir; ancak bu sınırlar insani bağları koparan duvarlara dönüştüğünde, toplumu da bireyi de hapseder.

Bugün bu söz, kutuplaşmanın arttığı dönemlerde insanlara dışlama ve korku üzerine kurulu siyasetin uzun vadede nasıl geri teptiğini hatırlatır. Gerçek güvenliğin duvarlar örerek değil, güven inşa ederek sağlanabileceği fikrini dolaylı olarak ifade eder.