“Her halükârda Hristiyanlar gibi düşünenler komünistlerdir. Mesih, yoksulların, zayıfların, dışlanmışların kendi kararlarını verebilmeleri için onlardan oluşan bir toplumdan söz etti.”

Bu söz, Franciscus'un toplumsal adalet ve yoksulların güçlendirilmesi konusundaki tutumunu çarpıcı biçimde ortaya koyar. İsa'nın mesajının, zayıf ve dışlanmış kesimlerin kendilerini ilgilendiren konularda söz sahibi olmasını amaçladığını, bu yönüyle komünist düşüncenin dayanışma ve eşitlik vurgusuna benzediğini ifade eder. Ancak burada mutlaka siyasi bir sistem önerisi değil, Kilise'nin toplumsal öğretisinin altını çizen bir benzetme söz konusudur.

Franciscus, papa olmadan önce Arjantin'de yoksul mahallelerde çalışmış, "gecekondular için rahipler" hareketiyle yakın ilişki kurmuş bir din adamıdır. Bu deneyim, onun Kilise'nin merkeziyetçi ve saraylı yapısına eleştirel yaklaşımını beslemiştir. Sözde "toplum" vurgusu, insanların yalnızca yardım nesnesi değil, kendi tarihlerinin öznesi olmaları gerektiği anlayışını yansıtır.

Bu söz, Hristiyan düşünce ile Marksist düşünce arasındaki benzerlik ve farkları yeniden tartışmaya açar. Eleştirmenler, özellikle Soğuk Savaş döneminin kutuplaşmış söylemleri içinde böyle bir yakınlaştırmanın sorunlu olduğunu düşünmüş, destekçiler ise yoksulların ve dışlanmışların merkeze alınması gerektiği mesajının güçlü bir ifadesi olarak görmüştür.