“Ekonomik ve toplumsal kriz ile buna bağlı yoksulluğun artışının nedenleri, kârı ve piyasa yasalarını kişilerin ve halkların onurunun zararına mutlak ölçüt sayan neoliberalizm biçimlerinden esinlenen politikalardır.”

Franciscus bu sözünde ekonomik ve toplumsal krizleri yalnızca teknik birer sorun olarak değil, ahlaki ve politik bir çerçeveden değerlendirir. Ona göre neoliberalizm, piyasa yasalarını ve kâr amacını mutlaklaştırarak insan onurunu ikinci plana iter. 'Mutlak ölçüt' ifadesi, neoliberal aklın kendi normlarını tek geçerli ölçü hâline getirmesine yönelik güçlü bir eleştiridir. Bu anlayışta her şey alınıp satılabilir hâle gelir; insan emeği, dayanışma ve ortak yaşam, kâr hesabının gölgesinde kalır.

Söz, papanın 'kayıtsızlık kültürü' ve 'dışlanmışlar' temalarıyla doğrudan ilişkilidir. Onun vizyonunda ekonomi halka hizmet etmelidir, tersi değil. Yoksulluğun artışı, kaçınılmaz bir kader değil, belirli politika tercihlerinin sonucudur; bu nedenle değiştirilebilir.

Bugün bu eleştiri, gelir adaletsizliğinin büyüdüğü, finansal krizlerin yükünün en çok yoksullara bindiği bir dönemde güçlü bir uyarı olarak okunabilir. Söz, ekonomik sistemi insan ölçeğinde yeniden düşünmeyi ve dayanışmayı merkeze almayı önerir.