“Aslında hepimiz çok fazla konuşuyoruz. Daha az konuşmalı, daha çok çizmeliyiz. Kendi adıma konuşmayı büsbütün bırakmak ve biçim veren doğa gibi yalnızca çizimlerle konuşmayı sürdürmek isterim.”

Goethe bu sözlerinde sözlü iletişimin yetersizliğine ve görsel anlatımın gücüne dikkat çeker. Ona göre konuşma, düşünceleri çoğu zaman bulanıklaştıran, uzatan ve sapmalara yol açan bir araçtır. Oysa çizim, doğanın kendi işleyişine benzer biçimde doğrudan biçim verir; tıpkı bir bitkinin yapraklarını açması gibi, düşünceyi de doğrudan görünür kılar. Goethe'nin "biçim veren doğa" (bildende Natur) ifadesi, onun doğayı canlı, sürekli biçimler üreten bir güç olarak gördüğünü yansıtır.

Bu düşünce, Goethe'nin hem görsel sanatlara olan ilgisiyle hem de doğa araştırmalarındaki yöntemiyle bağlantılıdır. O, renkler, bitkiler ve biçimler üzerine çalışırken sözcüklerin yetersiz kaldığını, görmenin ve göstererek anlatmanın çok daha etkili olduğunu deneyimlemiştir. Konuşmanın kısıtlayıcı yapısı yerine, çizimin doğrudan kavrayışa hitap eden sessiz dilini tercih eder.

Bugün için bu söz, görsel anlatımın ve imgeyle düşünmenin önemini hatırlatır. Sözcükler çoğu zaman yanlış anlaşılmalara, soyut tartışmalara ve gürültüye yol açarken; bir imge, bir şema ya da bir çizim, düşünceyi daha yoğun ve dolaysız aktarabilir. Goethe'nin yaklaşımı, farklı ifade biçimlerinin değerine ve sessiz gözlemin gücüne bir çağrı niteliğindedir.

Johannes Falk tarafından derlenen ve 1832'de yayımlanan "Goethe aus näherm persönlichen Umgange dargestellt" adlı eserde Goethe'ye atfedilmiştir. Bu derleme, Falk'ın Goethe'yle şahsen kurduğu ilişkiye dayanır; ancak ifadenin doğrudan ve birebir alıntı olduğu doğrulanmamıştır.