“Denir ki: "Doğayı incele, ey sanatçı!" Oysa sıradan olandan soyluyu, biçimsiz olandan güzeli geliştirmek küçük bir iş değildir.”

Goethe bu sözüyle sanatçının doğayla ilişkisindeki temel gerilimi ele alır. Sanatçıya verilen öğüt, doğayı incelemesidir; ancak Goethe'nin dikkat çektiği nokta, doğayı incelemenin onu olduğu gibi kopyalamak anlamına gelmediğidir. Doğayı gözlemlemek, yolun yalnızca başlangıcıdır. Asıl güç olan iş, bu gözlemlerden yola çıkarak bir seçim yapmak, sıradan görünümlü olandan soylu bir biçim çıkarmak ve doğanın düzensiz, biçimsiz görünümünün içinden güzeli geliştirmektir.

Bu düşünce, Goethe'nin sanat anlayışının önemli bir ilkesidir. Ona göre sanat, doğanın kölesi değil, onunla yarışan bir yaratma etkinliğidir. Sanatçı, doğanın ham maddesini alır ve onu daha yüksek bir düzene, anlamlı bir bütüne dönüştürür. Bu nedenle sanatçının görevi yalnızca gözlemci olmak değil, aynı zamanda dönüştürücü bir zihin olmaktır. Sözdeki "küçük bir iş değildir" ifadesi, sıradan bir bakışın kolayca gözden kaçırabileceği bu zorluğu vurgular ve sanatçının gerçek emeğinin tam da bu seçme ve yüceltme çabasında yattığını gösterir.

Bu söz, Goethe'nin ölümünden sonra 1833'te yayımlanan "Maximen und Reflexionen" adlı derlemesinde yer alır. Goethe bu derlemede sanat, doğa ve estetik üzerine uzun yıllar boyunca oluşturduğu düşünceleri özdeyişler halinde toplamıştır. Sözün başındaki "Doğayı incele, ey sanatçı!" ifadesi, dönemde sanatçılara verilen yaygın bir öğüdü alıntılar niteliktedir. Goethe, özellikle İtalya seyahati sonrasında klasik sanat anlayışına yönelmiş, doğa gözlemi ile ideal güzellik arasındaki ilişkiyi sanat kuramının merkezine koymuştur.