“Güzel! Parasız, doktorsuz ve büyüsüz gençleşmenin bir yolu var: Hemen çık kırlara, başla çapalamaya ve kazmaya. Kendini ve aklını iyice dar bir çevrede tut, katıksız gıdayla beslen, hayvanla birlikte hayvan gibi yaşa ve ektiğin tarlayı kendi gübrenle gübrelemeyi hor görme. İnan bana, seksen yıl genç kalmanın en iyi yolu budur.”

Bu söz, sağlıklı ve genç kalmanın yolunu parayla, doktorla ya da büyüyle değil; sade, doğayla iç içe ve bedensel olarak aktif bir yaşamla bulmayı önerir. Tarlada çalışmak, dar ve düzenli bir çevrede yaşamak, katkısız gıdayla beslenmek ve doğanın döngüsüne saygı göstermek insanı zinde tutar. İfade, o dönemin romantik doğa anlayışını yansıtır: Şehir hayatının yapay karmaşasından uzaklaşmak, insanı hem ruhen hem bedenen yeniler. Gübrenin hor görülmemesi, doğal döngünün bir parçası olarak insanın da doğaya hizmet etmesi gerektiğini ima eder. Bu, bugünün 'doğaya dönüş' ve 'sade yaşam' arayışlarını da çağrıştıran evrensel bir yaklaşımdır.

Bu pasaj, Goethe'nin Faust, Birinci Bölüm adlı oyununda geçer. Mephistopheles, Faust'a gençleşmenin yolunu gösterirken alaycı ve kışkırtıcı bir üslupla doğal ve kırsal yaşamı önerir. Bu tavsiye, oyunun ilerleyen bölümlerinde Faust'un dönüşümüne zemin hazırlayan bir andır.