“Mimar, zengin birine sarayın anahtarıyla birlikte tüm rahatlığı ve konforu teslim eder, ama bunlardan hiçbir şeyi kendisi paylaşmaz. Eser, donatılmış bir çocuk gibi artık babasına geri dönmediğinde, sanatın zanaatkârdan gitgide uzaklaşması gerekmez mi? Sanat, neredeyse yalnızca kamusal olanla, herkese ve dolayısıyla sanatçıya da ait olanla uğraşmaya yönlendirildiğinde kendini ne kadar da ileriye taşımış olmalı!”

Goethe bu sözde sanatın toplumsal işlevindeki dönüşümü eleştirir. Mimar örneği üzerinden, sanatçının ürettiği eserden koparıldığını anlatır: Mimar, sarayı zengin bir müşteri için yapar, ancak ortaya çıkan eser yalnızca o kişinin konforuna hizmet eder; sanatçı eserini ürettikten sonra onunla yaşantısal bir bağ kuramaz. Eser, tıpkı babasından kopan bir çocuk gibi, üreticisine geri dönmez. Bu durumda sanatçının eserinden ve dolayısıyla sanatından uzaklaşması kaçınılmaz hale gelir.

Buna karşılık Goethe, sanatın kamusal alana, yani herkese ve özellikle de sanatçıya ait olan ortak değerlere yöneldiği dönemlerde geliştiğini düşünür. Antik Yunan'ı ve benzeri dönemleri ima eden bu yaklaşımda sanat, bireysel lüks tüketimin değil, ortak yaşamın bir parçası olduğunda hem sanatçıya hem topluma gerçek anlamda katkı sağlar. Sanatın özel mülkiyete ve bireysel konfora hizmet etmesi, onu toplumsal köklerinden koparır.

Bu düşünce, sanat eserinin meta haline gelmesi ve sanatçının yabancılaşması konusunda erken bir eleştiri sayılabilir. Goethe, sanatın yalnızca zengin müşterilerin beğenisine sunulmasının, onun gelişimini ve toplumsal işlevini zayıflatacağını savunur.

Söz, Goethe'nin 1809 tarihli 'Seçilmiş Yakınlıklar' romanının ikinci bölümünden alınmıştır. Romanda karakterlerin sanat, mimarlık ve toplumsal beğeni üzerine yaptıkları bir konuşmada yer alır.