“Özgürlüğü de yaşamı da ancak her gün onları yeniden fethetmek zorunda olan hak eder.”

Goethe bu dizede özgürlüğün ve yaşamın bir kez kazanılıp sonsuza dek saklanabilecek mülkler olmadığını söyler. Ona göre bunlar, her gün yeniden kazanılması gereken kazanımlardır. Özgürlük, insanın elinden alınabilir; yaşam da ancak bilinçli bir çabayla anlamlı kılınır. Bu yüzden hak etmek, edilgen bir bekleme değil, sürekli bir eylemdir.

Bu düşünce, Goethe'nin olgunluk dönemindeki faaliyet ve çaba vurgusuyla uyumludur. Faust'un kurtuluşunda da ölçü, kusursuzluk değil, sürekli çabalayıştır. Aynı şekilde özgürlük de verili bir armağan değil, günlük bir mücadeledir; onu korumak, kullanmak ve gerektiğinde savunmak gerekir.

Bugün bu söz, bireysel özgürlüklerden toplumsal haklara kadar birçok bağlamda hatırlanır. Özgürlüğün kıymeti, onu her gün yeniden seçen ve koruyan insanların varlığıyla sürer. Söz, kayıtsızlığın özgürlüğü sessizce yitirmeye yol açabileceği uyarısını da içerir.

Söz, Faust'un ikinci bölümünün son perdesinde, Faust'un ölmeden önce kurduğu büyük projeyi anlatırken söylediği dizedir. Yaşlı Faust, denizden kazanılmış topraklarda özgür bir halk topluluğu hayal eder ve bu geleceği hak etmenin bedelini dile getirir.