“Bir şeyi doğru kavramak ile aynı şeyi yanlış anlamak birbirini tamamen dışlamaz.”

Kafka bu sözde, doğru anlama ile yanlış anlamanın sanıldığı gibi kesin bir karşıtlık oluşturmadığını söyler. İnsan bir konuyu aynı anda hem doğru kavrayabilir hem de bazı yönlerini yanlış anlayabilir. Anlamak, tek bir işlem değildir; farklı katmanları, bağlamları ve bakış açılarını içerir. Bu nedenle bir meselenin özünü doğru kavramak, onunla ilgili bazı yanlış anlamaların varlığını ortadan kaldırmaz. İkisi bir arada bulunabilir, hatta bazen birbirini besleyebilir.

Bu düşünce, Kafka'nın yapıtlarındaki yorum ve açıklama sorununa doğrudan bağlanır. "Dava" romanında çeşitli kişiler Josef K.'nın davasını, yasayı ve mahkemeyi açıklamaya çalışır; ancak her açıklama bir yönüyle aydınlatıcıyken başka bir yönüyle belirsizliği artırır. Doğru kavrayış ile yanlış anlama arasındaki sınırın net çizilemeyeceği fikri, romanın genel atmosferini belirleyen bir ilke gibidir. Yorum denilen şey, olguyu hem açar hem de yeni yanlış anlama imkânları yaratır.

Bugünün okuru için bu söz, özellikle iletişim, hukuk, bilim ve sanat yorumları üzerine düşünürken yol göstericidir. Bir metni ya da olayı "yanlış anlamak" genellikle tümüyle başarısız bir kavrayış olarak görülür. Oysa Kafka, böyle bir mutlak yargının aceleci olduğunu ima eder. Anlama süreci parçalıdır; bazı kısımlar doğru kavranırken bazıları yanlış yorumlanabilir. Önemli olan, bu iç içe geçmişliğin farkında olmaktır.

Söz, Franz Kafka'nın "Der Prozess" (Dava) romanının dokuzuncu bölümünde, "Die Erklärer" (Açıklayanlar) başlıklı kısımda yer alır. Bu bölümde farklı kişilerin yasa ve dava hakkında yaptığı açıklamaların çelişkili doğası üzerinde durulur. Roman, Kafka'nın ölümünden sonra 1925'te yayımlanmıştır.