“Hakikat bölünemez, dolayısıyla kendini tanıyamaz; onu tanımak isteyen yalan olmak zorundadır.”

Kafka bu aforizmada hakikatin doğası ile onu kavramaya çalışan insan arasındaki temel gerilimi dile getirir. Hakikat kendisiyle tam bir bütünlük içindedir; bölünemez ve kendine dışarıdan bakamaz. Bu yüzden kendini tanıma yetisine sahip değildir. Kendini tanımak, özne ile nesne arasında bir ayrımı, bir mesafeyi gerektirir; oysa hakikat bu tür bir bölünmeyi kabul etmeyen mutlak birliktir.

Sözün ikinci yarısı insanı bu denkleme dahil eder. Hakikati tanımak isteyen kişi, onun karşısında dışsal bir konum almak zorundadır; bu da hakikatten kopuşu, ona yabancılaşmayı ima eder. Kafka'nın "yalan olmak" ifadesi, hakikati kavramaya çalışan insanın zorunlu olarak onun bütünlüğünün dışına çıktığını, çünkü bir şeyi anlamak için ona mesafe almak gerektiğini anlatır. Böylece bilme arzusunun kendisi bir tür ayrılık, bir tür yalandır.

Bu düşünce, Kafka'nın bilgi ve hakikat arayışını sürekli bir başarısızlık ve paradoks olarak gören yaklaşımını yansıtır. Bugün okura, mutlak hakikati kuşatmanın imkânsızlığını ve her bilme girişiminin içinde barındırdığı mesafeyi düşündürür. İnsan hakikati ararken ondan uzaklaşmayı da göze almak zorundadır.

Kafka'nın "Betrachtungen über Sünde, Leid, Hoffnung und den wahren Weg" (Günah, Acı, Umut ve Doğru Yol Üzerine Düşünceler) başlıklı aforizmalar derlemesinin 80 numaralı parçasıdır. Derleme, Kafka'nın 1917-1918 yılları civarında sekiz oktav defterine yazdığı felsefi-paradoksal notlardan oluşur ve 1931'de Max Brod tarafından yayımlanmıştır.