“Yaşamın görkeminin herkesin çevresinde ve her an bütün doluluğuyla hazır beklediği, ama örtülü, derinde, görünmez, çok uzakta olduğu pekâlâ düşünülebilir. Ama oradadır; düşmanca değil, gönülsüz değil, sağır değil. Onu doğru sözcükle, doğru adıyla çağırırsan gelir. Yaratmayan, çağıran büyünün özü budur.”

Kafka bu düşüncede, yaşamın zenginliğinin yok olmadığını, yalnızca üstü örtülü biçimde beklediğini anlatır. Ona göre bu görkem, insana karşı kayıtsız veya düşmanca değildir; yalnızca doğru biçimde çağrılmayı bekler. Buradaki anahtar düşünce, büyünün bir şeyi yoktan var etmediği, var olanı çağırdığıdır. Kafka böylece yaratıcı bir irade yerine, alıcı ve çağırıcı bir tavrı vurgular.

Söz, Kafka'nın dil anlayışıyla da yakından ilgilidir. Doğru sözcük, doğru ad, yazar için yalnızca bir anlatım aracı değil, gerçekliğe dokunmanın bir yoludur. Yaşamın derinde bekleyen anlamı, ancak uygun sözcüklerle yüzeye çıkabilir. Bu yüzden cümle bir yandan umut verici bir vaat, bir yandan da dile karşı büyük bir sorumluluk bildirir. Günümüz okuru için de yazmanın, konuşmanın ve adlandırmanın gücüne ilişkin derin bir hatırlatmadır.

Franz Kafka'nın 18 Ekim 1921 tarihli günlük kaydıdır. Kafka bu dönemde dil, yazı ve varoluş üzerine yoğun biçimde düşünmektedir. Günlüklerini arkadaşı Max Brod yayına hazırlamış, bu kayıt da daha sonra o derleme içinde yer almıştır.