“Ama kendini solucan yapan biri, sonradan ayaklar altında ezilmekten şikâyet edemez.”

Kant bu sözüyle insanın kendi onurunu ve özgürlüğünü koruma yükümlülüğüne işaret eder. Bir insan kendi isteğiyle başkalarının önünde kendini küçültür, onurunu bir kenara bırakır ve başkalarının üzerinde tahakküm kurmasına izin verirse, bu durumun sonuçlarından şikâyet etme hakkını büyük ölçüde yitirir. Solucan imgesi, ayaklar altında ezilen, kendi ayakları üzerinde duramayan bir varlığı çağrıştırır.

Bu düşünce, Kant'ın ahlak felsefesindeki özerklik ve insan onuru anlayışıyla yakından ilişkilidir. Ona göre insan, akıl sahibi bir varlık olarak kendi amaçlarını koyabilir ve kendini başkalarının keyfi iradesine teslim etmemelidir. Kendini bilerek bir başkasının insafına bırakmak, hem kişinin kendine hem de insanlık onuruna karşı bir ödev ihlalidir.

Söz, günümüzde özellikle bireyin özsaygısını ve sınırlarını koruması gerektiği konusunda sıkça hatırlatılan bir uyarı olarak da okunur. Kendi haklarını savunmayan, sürekli boyun eğen kişilerin zamanla istismara uğraması karşısında, sorumluluğun bir kısmının da kişinin kendi tutumunda aranması gerektiğini anlatır. Ancak bu, istismarcıyı aklayan bir yaklaşım değil; bireyin kendi onurunu korumadaki rolünü vurgulayan ahlaki bir ilkedir.

Söz, Kant'ın 1797'de yayımlanan "Die Metaphysik der Sitten" (Ahlak Metafiziği) adlı eserinde geçer. Kant bu eserinde hukuk ve erdem ödevlerini sistematik biçimde ele alır. Bu ifade, insanın kendi onuruna karşı ödevleri bağlamında, kendini başkalarının keyfi kullanımına teslim etmeme gerekliliğini anlatır.