“İnsanın iyi bir yaşam sürüşünün dışında, Tanrı'yı hoşnut etmek için yapabileceğini sandığı her şey, yalnızca din kuruntusu ve Tanrı'ya sahte hizmettir.”

Kant bu sözünde dindarlığın özünü ahlaki yaşayışta görür. Ona göre kişi; ayinlerle, dua tekrarlarıyla, kurbanlarla ya da kilise buyruklarını harfiyen yerine getirmekle Tanrı katında bir kazanç elde ettiğini sanıyorsa, bu bir yanılsamadır. Çünkü Tanrı'yı gerçek anlamda hoşnut edebilecek tek şey, insanın özgür iradesiyle iyi olanı seçmesi ve ahlak yasasına uygun yaşamasıdır.

Kant'ın 'Afterdienst' (sahte hizmet) kavramı, dışsal ibadetin içsel ahlaki dönüşümün yerine geçirilmesini eleştirir. Bu, dini kurumları tümüyle reddetmek değil; ancak onları ahlaki niyetin önüne koyan bir dindarlık anlayışının yanlışlığını göstermektir. Kant için din ve ahlak birbirinden ayrılmaz, ne var ki bu ilişkinin merkezinde özgür ve sorumlu insan eylemi durur.

Bu düşünce, bugünün okuruna dini pratiklerin anlamını sorgulama fırsatı verir. Söz; ritüelle ahlak arasındaki farkı, niyetin ve erdemli yaşayışın dışsal gösterişten daha değerli olduğunu hatırlatır. Bir inancın değeri, kişinin karakterinde ve başkalarına karşı davranışlarında görünür hale gelmelidir.

Kant'ın 1793'te yayımlanan 'Yalnız Aklın Sınırları İçinde Din' adlı eseri, dini ahlak felsefesi açısından ele aldığı en kapsamlı çalışmasıdır. Bu söz, eserin dördüncü kitabının ikinci bölümünde, dinin dışsal biçimleriyle içsel ahlaki özü arasındaki ayrımın tartışıldığı bir bağlamda yer alır.