“Eskiden Göğün Oğlu'nun yedi tane doğruca uyaran bakanı vardı; yönetimi yanlış olsa bile devletini kaybetmezdi. [...] Bir babanın doğruca uyaran bir oğlu varsa, o baba haksızlığa düşmez. Bu yüzden haksızlık söz konusu olduğunda, oğul babasına itiraz etmeden duramaz, kul hükümdarına itiraz etmeden duramaz. Haksızlık karşısında uyarmak gerekir. Babasının emirlerine boyun eğmek, nasıl evlat erdemi sayılabilir ki!”

Bu söz, körü körüne itaat ile gerçek saygıyı birbirinden ayırır. Konfüçyüsçü düşüncede evlat erdemi, yalnızca büyüğün sözünü yerine getirmek değil, doğruyu ve hakkı gözetmektir. Burada baba ya da hükümdar haksızlık yaptığında, ona dürüstçe itiraz edebilmenin hem aile hem de devlet düzeni için gerekli olduğu anlatılır. Böylece sadakat, edilgen bir boyun eğiş değil, gerektiğinde uyarıda bulunma cesaretini içeren bir erdem olarak sunulur. Söz, otoriteye karşı düşüncesizce diklenmeyi öğütlemez; fakat ahlaki yanlışlık karşısında sessiz kalmanın asıl erdemsizlik olduğunu vurgular. Bu anlayış, karşılıklı sorumluluğa dayanan bir toplumsal ilişki modelini ima eder. Günümüzde de hem aile içinde hem de kamusal yaşamda yapıcı eleştirinin ve hakkaniyet arayışının önemini hatırlatmaktadır.

Klasik Evlat Erdemi (Xiaojing) adlı metinden alınan bu pasaj, Konfüçyüsçü geleneğin evlat saygısı ve sadakat anlayışını tartışır. Metin, evladın anne babasına, kulun da hükümdarına karşı körü körüne itaat etmek yerine, haksızlık karşısında onları dürüstçe uyarması gerektiğini öğretir. Pasaj, dönemin hiyerarşik toplum yapısında düzeltmenin ve karşılıklı ahlaki sorumluluğun altını çizer.