“Gerçekten emekliye ayrılıp dinlenmek ve çocuklarımla, torunlarımla ve elbette eşimle daha fazla zaman geçirmek istiyordum. Ancak meseleler öyle bir durumda ki, vicdan sahibi olan ve barışı sağlamak için sahip olabileceği her türlü etkiyi kullanmaya çalışabilecek biri için 'hayır' demek zor.”

Mandela bu sözünde kişisel arzularla toplumsal sorumluluk arasındaki gerilimi açık yüreklilikle dile getiriyor. Emeklilik ve aileyle huzurlu bir yaşam arzusu son derece insani bir istektir; ancak dünyada süregelen çatışmalar, bu isteği ertelemeye değecek kadar ağır bir ahlaki talep yaratır.

Sözünde 'vicdan sahibi herhangi biri' ifadesini kullanması dikkat çekicidir. Mandela kendisini tek başına bir kurtarıcı olarak sunmuyor; aksine, vicdan sahibi olmanın getirdiği ödevden söz ediyor. Buna göre acılar karşısında sessiz kalmak ya da köşeye çekilmek, insanın kendi ahlaki sorumluluğunu inkâr etmesidir.

Son olarak, 'sahip olabileceği her türlü etkiyi kullanma' vurgusu, onun liderlik anlayışını yansıtır: Elde ettiği saygınlık, nüfuz ve uluslararası itibarı, kişisel konfor için değil, barışa katkı sağlamak için kullanılması gereken araçlar olarak görür.

Bu açıklamalar, Mandela'nın 2002'de Newsweek dergisine verdiği bir röportajdan alınmıştır. Mandela, devlet başkanlığını bıraktıktan sonra resmî görevlerinden çekilmiş olsa da, özellikle Orta Doğu ve Afrika'daki çeşitli barış girişimlerinde arabuluculuk çalışmalarına devam ettiği bir dönemde bu sözleri söylemiştir.