“Aslında bu ülkede Almanya'ya karşı yoğun bir nefretten pek az kalmış durumda ve işgal ordusunda daha da azını bulacağımı düşünüyorum. Yalnızca, "vahşet hikâyelerini" şu ya da bu kaynaktan elde etmesi gereken sadist azınlık, savaş suçlularının ve işbirlikçilerin yakalanıp avlanmasına yoğun ilgi duyar.”

Orwell bu sözünde savaş sonrası toplumun Almanya'ya ve savaş suçlularına yönelik tutumunu gözlemler. Ona göre savaşın yol açtığı yoğun nefret havası, çatışmaların fiilen sona ermesi ve Almanya'nın çöküşüyle birlikte büyük ölçüde sönümlenmiştir. Halkın genelinde ve özellikle işgal ordusunda, savaş mağduruyla yüz yüze gelen kişilerde, soyut bir millî nefretin sürdürülmesi zorlaşır. Bu tespit Orwell'in iki savaş arası ve savaş yıllarındaki propaganda eleştirileriyle de uyumludur: Savaş sırasında üretilen düşman imgesi, somut insanlık halleriyle karşılaşınca etkisini yitirir. Geriye kalan nefret ise çoğunlukla zaten şiddet ve kötülük haberlerine açlık duyan sadist bir azınlığa ait gibidir.

Söz, savaş sonrası adalet ve intikam tartışmaları bağlamında da anlamlıdır. Orwell, savaş suçlularının cezalandırılmasını toplumun sağlıklı bir hesap sorusu olarak değil, çoğunluktan kopuk azınlık bir kesimin ilgisi olarak betimler. Bu, kamuoyunun duygusal tepkilerine karşı temkinli duruşuyla birlikte, savaşın ve propagandanın toplumsal psikoloji üzerindeki etkilerine dair ayık bakışını gösterir.

Söz, Orwell'in Tribune dergisinde 9 Kasım 1945'te yayımlanan "Revenge is Sour" başlıklı yazısından alınmıştır. Yazı, İkinci Dünya Savaşı'nın hemen ardından Britanya'da ve işgal kuvvetleri arasında savaş suçlularının yakalanmasına ve cezalandırılmasına yönelik ilginin sınırlılığını tartışır.