“Birkaç yılda bir ceset piramidi gerektiren bir rejimde bir terslik vardır.”

Orwell bu sözünde totaliter rejimlerin kendilerini sürdürebilmek için periyodik olarak kitlesel şiddete başvurmasını çarpıcı bir imgeyle özetler. "Ceset piramidi" ifadesi, bireysel ölümleri soyut bir istatistiğe değil, görünür ve ezici bir yığına dönüştürür. Yönetim biçiminin meşruiyetini halka rağmen değil, halkın bedeli üzerinden kurduğunu anlatır.

Buradaki "birkaç yılda bir" vurgusu önemlidir: Şiddet bir kezlik bir kaza ya da kuruluş dönemi zorunluluğu değil, sistemin işleyişinin tekrar eden bir parçasıdır. Orwell'e göre sürekli bir korku ve tasfiye döngüsüne ihtiyaç duyan rejim, bu ihtiyacıyla kendi gayrimeşruluğunu da açığa vurur. Sağlıklı bir toplumsal düzenin yeniden üretimi insanlara değil, kurumlara ve rızaya dayanmalıdır.

Söz, Orwell'in daha sonra Bin Dokuz Yüz Seksen Dört romanında kurmaca düzeyde işleyeceği fikrin erken bir formülasyonudur: Okyanusya rejimi de düşman icat ederek ve periyodik tasfiyelerle halkını sürekli bir seferberlik halinde tutar. Orwell bu kısa cümlede, yönetim ile kitlesel ölüm arasındaki sistematik bağı ahlaki bir hükümle değil, soğukkanlı bir muhasebeyle eleştirir.

Bu söz yine Orwell'in 11 Nisan 1940'ta Humphry House'a yazdığı mektupta geçer. II. Dünya Savaşı'nın başladığı ve totalitarizmin Avrupa'da etkisini artırdığı bu dönemde Orwell, totaliter yönetimlerin şiddeti bir yönetim aracı olarak kullanmasına ilişkin gözlemini özel yazışmasında kısaca ifade etmiştir.