“Bu, vae victis'ten — makineli tüfeklerle desteklenmeyen inancın vay hâline — başka bir anlama gelmez!”

Orwell bu sözde, gücün ve şiddetin düşünce karşısındaki belirleyiciliğini sert bir dille vurgular. 'Vae victis' Latince bir deyimdir ve 'yenilenlerin vay hâline' anlamına gelir; tarihsel olarak savaşta mağlup olanın, galibin insafına kaldığını ifade eder. Orwell bu ifadeyi modern siyasi ve ideolojik mücadeleye uyarlayarak, silahlı kuvvetlerin desteğine sahip olmayan herhangi bir inancın ya da dünya görüşünün ezilmeye mahkûm olduğunu söyler. Ona göre makineli tüfek, yalnızca askeri bir araç değil, aynı zamanda fikirlerin ve inançların kaderini tayin eden maddi gücün simgesidir.

Bu düşünce Orwell'in iktidar ve şiddet arasındaki ilişkiye duyduğu ilginin tipik bir örneğidir. Onun eserlerinde siyasal inançlar tek başına yaşamaz; her zaman onları koruyan ya da bastıran somut güçlerle birlikte düşünülür. İdeal bir davanın haklılığı, onu savunanların silahlı güçten yoksun olduğu bir dünyada tek başına yeterli değildir. Orwell burada iyimser bir siyaset anlayışını değil, güç ilişkilerinin acımasız mantığını öne çıkarır.

Bugün bu söz, uluslararası siyasette, iç çatışmalarda ve otoriter rejimlerde inançların, propagandaların ve ideallerin ardında ne tür maddi güçlerin durduğunu sorgulamak için çarpıcı bir uyarı niteliğindedir. Orwell'in vurgusu, ahlaki haklılığın kendiliğinden zafer getirmeyeceği gerçeğidir.